شعر سپید

وقتی که شعر سپیدم جان می دهد در مه صبحگاهی ، می چرخد ، می پیچد و

بالا می رود چشمهایم از نگاه خورشید گاهی می نشینم ، گاهی راه می روم

و گاهی نمی دانم شاید تصور می کنم اما گویی در حال پروازم سایه ام را

رها می سازم و ذهنم را پاک از هیچ.آزاد آزاد دیگر نه نگران شعر سپیدم

نه جان دادنش.

nasserjaberi@gmail.com